คำควบกล้ำ

           คำควบกล้ำ (อักษรควบ) หมายถึง พยัญชนะสองตัวเขียนเรียงกันอยู่ต้นพยางค์ และใช้สระเดียวกัน เวลาอ่านออกเสียงกล้ำเป็นพยางค์เดียวกัน เสียงวรรณยุกต์ของพยางค์นั้นจะผันเป็นไปตามเสียงพยัญชนะตัวหน้า

พยัญชนะสองตัวเรียงกัน มี ร ล ว ควบกับตัวหน้า

ร่วมสระผันในหลักภาษา เสียงที่ออกมาร่วมฟ้าเดียวกัน

           ข้อสังเกตว่าเป็นคำควบกล้ำ
1. คำควบกล้ำเวลาสะกดต้องมีพยัญชนะต้นสองตัว โดยจะมี  ร ล ว รวมอยู่ในพยัญชนะต้น
    เช่น      กราบ    สะกดว่า     กร + อา + บ      อ่านว่า       กราบ
                แปรง   สะกดว่า    ปร + แอ + ง        อ่านว่า      แปรง               กลาง    สะกดว่า     กล + อา + ง      อ่านว่า      กลาง
               ควาย    สะกดว่า     คว + อา + ย        อ่านว่า      ควาย
               แขวน    สะกดว่า    ขว + แอ + น        อ่านว่า      แขวน2. เมื่อมีพยัญชนะต้นสองตัวแล้วแต่ต้องไม่อ่านออกเสียง อะกึ่งเสียงที่พยัญชนะต้น
    เช่น       ตลาด  สะกดว่า      ตล + อา + ด      อ่านว่า     ตะ - หลาด
                 สวาย    สะกดว่า    สว + อา + ย       อ่านว่า      สวาย
                 สว่าง    สะกดว่า     สว + อา + ง+ ่   อ่านว่า      สว่าง
3. ต้องไม่ใช่คำที่มีหนำ
    เช่น       หรอก     สะกดว่า   หร + ออ + ก           อ่านว่า      หรอก
                 หลับ     สะกดว่า    หล + อะ + บ           อ่านว่า      หลับ
                 แหวน    สะกดว่า    หว + แอ+ น            อ่านว่า      แหวน
4. ระวังคำที่มีสระอัวเพราะจะไม่ใช่คำที่มีวควบกล้ำ
    เช่น       สวย      สะกดว่า    ส + อัว + ย            อ่านว่า      สวย
                 ควร      สะกดว่า     ค +อัว + ร             อ่านว่า       ควร

ห้ามมี ห นำ ห้ามมีเสียง อะ มีเสียง ห นำ มีเสียง อะ กั้น หรือมีเสียง อัว ถ้ามี ว ด้วย มิใช่ควบกล้ำอย่างที่คุ้นเคย

หลอกหรือสวะตลาดสวรรค์ อย่าไปเรียกมันว่าคำควบเลย มันอ่านว่า ซวย เสียแล้วหละเหวย ฟังคำเฉลยที่จะรำพัน

           พยัญชนะต้นควบกับ ร ได้แก่ ครู เพราะ ครัว กรน ปรวนแปร ขรุขระ พระ ตรง ครั้ง กราบ โปรด ปรักปรำ ครื้นเครง เคร่งครัด ครอบ ปรอย กรอง
           คำที่มีรเป็นคำควบกล้ำ
             คำควบกล้ำคือคำที่อ่านออกเสียงพยัญชนะต้น ทั้งสองตัวหน้า เป็นเสียงกล้ำพร้อมกันมี   กร-   ขร-   คร-   ตร-   ปร-  พร-     เช่น เต่ากระ มะกรูด ปลากราย กราบพระ ครีบปลา หอยแครง พริกไทย เครื่องบิน แปรงฟัน เสือโคร่ง
            พยัญชนะต้นควบกับ ลได้แก่ เปล่า ปลีก คลาน คลุก เคล้า เปลี่ยนแปลง กลบ กลม เพลิดเพลิน เกลี้ยกล่อม เกลียวคลื่น คล่องแคล่ว เกล้า
           คำที่มีลเป็นคำควบกล้ำ
             คำควบกล้ำคือคำที่อ่านออกเสียงพยัญชนะต้น ทั้งสองตัวหน้า เป็นเสียงกล้ำพร้อมกันมี   กล-   ขล-   คล-   ปล-  พล-     เช่น ของกลาง เป่าขลุ่ย กล่องนม เปลวไฟ ลำคลอง ปลีกล้วย พลอย แปลงผัก  เกล็ดปลา ตีกลอง
           พยัญชนะต้นควบกับ วได้แก่ กวาด ขวาน ควาย ขวิด แคว่งคว้าง แขวน ขวนขวาย คว่ำ ควาญ แกว่งไกว ความ แคว้น ขวัญ ควัน
           คำที่มีวเป็นคำควบกล้ำ
             คำควบกล้ำคือคำที่อ่านออกเสียงพยัญชนะต้น ทั้งสองตัวหน้า เป็นเสียงกล้ำพร้อมกันมี   กว-   ขว- คว- เช่น แตงกวา ไม้แขวนเสือ ขวาน ควันไฟ กวาง นอนคว่ำ ไขว่ห้าง สูงกว่า ควาย ไม้กวาด

อักษรตัวหน้ามี ก ข ค หรือมี ป พ ร ล ร่วมกัน เรื่องคำควบกล้ำแท้กับไม่แท้ ถ้า จ ซ ส ควบ ร ไม้เรียวถ้า ท ทหาร ควบ ร ไม้เรียว

มี ร ล ว มาร่วมกันผัน ส่วน ต ร นั้นรักเดียวใจเดียว ที่กล่าวมาแน่แน่แท้ไม่มีเสียว ไม่มีข้องเกี่ยวกับตัว ร เลยออก ซ ซีดเซียวไม่เกี่ยว ร เลย

คุณครูสมนึก ธนการโรงเรียนวัดนิโครธาราม อำเภอทับปุด จังหวัดพังงาwnikro@gmail.com

การใช้สระที่มีตัวสะกด

การใช้สระที่มีตัวสะกด แบ่งออกเป็น ๕ วิธี ดังนี้ ๑.คำที่ประสมสระ อะ มีตัวสะกด เมื่อเขียนคำ เปลียนรูปสระ อะ เป็น (ม้ายหันอากาศ) เช่น กัด           คำอ่าน   กอ-อะ-ดอ-กัด จัด           คำอ่าน   จอ-อะ-ดอ-จัด ปัน          คำอ่าน   ปอ-อะ-นอ-ปัน ฟัน          คำอ่าน   ฟอ-อะ-นอ-ฟัน ๒.คำที่ประสม สระ เอะ มีตัวสะกด เขียนคำ เปลียนรูปสระ เอะ เป็น (ม้ายหันอากาศ) เช่น เป็น         คำอ่าน   ปอ-เอะ-นอ-เป็น เห็น         คำอ่าน   หอ-เอะ-นอ-เห็น เจ็บ         คำอ่าน   จอ-เอะ-บอ-เจ็บ เต็ม         คำอ่าน   ตอ-เอะ-มอ-เต็ม ๓.คำที่ประสม สระ โอะ มีตัวสะกด เมือเขียนคำ โอะ ออก เช่น อก           คำอ่าน   ออ-โอะ-กอ-อก จบ           คำอ่าน   จอ-โอะ-บอ-จบ หด           คำอ่าน   หอ-โอะ-ดอ-หด นม           คำอ่าน   นอ-โอะ-มอ-นม ๔.คำที่ประสม สระ อัว มีตัวสะกด เมือเขียนคำ ตัดรูป (ไม้หันอากาศ) ออก เช่น ขวด         คำอ่าน   ขอ-อัว-ดอ-ขวด ปวด        คำอ่าน   ปอ-อัว-ดอ-ปวด ตวง         คำอ่าน   ตอ-อัว-งอ-ตวง ลวก        คำอ่าน   ลอ-อัว-กอ-ลวก ๕.คำที่ประสม สระ เออ มีตัวสะกด เมือเขียนคำ เปลียนรูป ออ เป็น อิ เช่น เนิน         คำอ่าน   นอ-เออ-นอ-เนิน เติม         คำอ่าน   ตอ-เออ-มอ-เติม เงิน          คำอ่าน   งอ-เออ-นอ-เงิน เกิด         คำอ่าน   กอ-เออ-นอ-เกิน

คำที่ใช้ บัน 

คำที่ใช้บัน               บันดาลลงบันได         บันทึกให้ดูจงดี รื่นเริงบันเทิงมี               เสียงบันลือสนั่นดัง      บันโดย บันโหยไห้        บันเหินไปจากรวงรัง บันทึงถึงความหลัง             บันเดินนั่งนอนบันดล      บันกวดเอาลวดรัด        บันจวบจัดตกแต่งตน คำ "บัน" นั้นฉงน             ระวังปนกับ "ร-หัน"

ชนิดของคำกริยา

             คำกริยาแบ่งเป็น  ๕  ชนิด

๑.  อกรรมกริยา  คือ  คำกริยาที่ไม่ต้องมีกรรมมารับก็ได้ความสมบูรณ์  เข้าใจได้  เช่น
            -  เขา"ยืน"อยู่                      -  น้อง"นอน"

๒.  สกรรมกริยา  คือ  คำกริยาที่ต้องมีกรรมมารับ  เพราะคำกริยานี้ไม่มีความสมบูรณ์ในตัวเอง  เช่น
            -  ฉัน "กิน"ข้าว           (ข้าวเป็นกรรมที่มารับคำว่ากิน)
            -  เขา"เห็น"นก           (นกเป็นกรรมที่มารับคำว่าเห็น)

๓.  วิกตรรถกริยา  คือ  คำกริยาที่ไม่มีความหมายในตัวเอง  ใช้ตามลำพังแล้วไม่ได้ความ ต้องมีคำอื่นมาประกอบจึงจะได้ความ  คำกริยาพวกนี้คือ  เป็น  เหมือน  คล้าย  เท่า  คือ  เช่น
            -  เขา"เป็น"นักเรียน                     -  เขา"คือ"ครูของฉันเอง

๔.  กริยานุเคราะห์  คือ  คำกริยาที่ทำหน้าที่ช่วยคำกริยาสำคัญในประโยคให้มีความหมายชัดเจนขึ้น  ได้แก่คำว่า  จง  กำลัง  จะ  ย่อม  คง  ยัง  ถูก  นะ  เถอะ  เทอญ ฯลฯ  เช่น
            -  นายดำ"จะ"ไปโรงเรียน                       -  เขา"ถูก"ตี

๕.  กริยาสภาวมาลา  คือ  คำกริยาที่ทำหน้าที่เป็นคำนามจะเป็นประธาน  กรรม  หรือบทขยายของประโยคก็ได้  เช่น
             -  "นอน"หลับเป็นการพักผ่อนที่ดี                 (นอน  เป็นคำกริยาที่เป็นประธานของประโยค)
             -  ฉันชอบไป"เที่ยว"กับเธอ                         (เที่ยว เป็นคำกริยาที่เป็นกรรมของประโยค)